{"id":619,"date":"2023-07-05T11:31:00","date_gmt":"2023-07-05T11:31:00","guid":{"rendered":"https:\/\/kamilapiazza.com\/?p=619"},"modified":"2026-07-09T11:34:31","modified_gmt":"2026-07-09T11:34:31","slug":"dziedzictwo-2","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/kamilapiazza.com\/?p=619","title":{"rendered":"DZIEDZICTWO"},"content":{"rendered":"\n
\n
\n

technika: ready made<\/p>\n\n\n\n

cykl 6 prac:
Toaletka\u00a0z jeleniem
W\u0142osy
Krzese\u0142ko
Dziewczynka
Ko\u0144 na biegunach
Lisy<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n<\/div>\n\n\n\n

\n

Dziedzictwo \/ Idea

Refleksja nad tym tematem jest wyrazem podejmowanego przeze mnie problemu powrotu do korzeni. Na podstawie r\u00f3\u017cnych, zbieranych przez lata przedmiot\u00f3w (stare krzes\u0142o, sukienka, lustro, czaszki zwierz\u0105t itp.) tworz\u0119 w\u0142asny \u201esenny\u201d pok\u00f3j \u2013 intymn\u0105 konstelacj\u0119 znacze\u0144. Zbi\u00f3r obraz\u00f3w, \u015blad\u00f3w my\u015bli, \u201erodzinnych\u201d pami\u0105tek, kt\u00f3re mimo i\u017c pochodz\u0105 z odmiennych \u015bwiat\u00f3w i czas\u00f3w, tworz\u0105 MOJE miejsce\u2026 Dziedzictwo, cho\u0107 wydaje si\u0119 odwo\u0142ywa\u0107 do przesz\u0142o\u015bci, jest w istocie tym, co okre\u015bla nasze istnienie tu i teraz. Jako forma kszta\u0142towania warto\u015bci przybiera g\u0142\u0119boko ambiwalentne znaczenie. Staje si\u0119 symbolem ci\u0119\u017caru \u2013 naznaczenia, jak r\u00f3wnie\u017c zakorzenienia i ubogacenia. Chciane czy nie chciane, pierwotne, cywilizacyjne, rodzinne u\u015bwiadamia, \u017ce nie ma istnienia poza relacj\u0105. Ka\u017cda rzecz, osoba, zdarzenie, zdradza czyje\u015b istnienie. To ono udziela im kszta\u0142tu. Rzeczywisto\u015b\u0107 jest tworzona przez egzystencj\u0119 \u2013 uwzgl\u0119dniaj\u0105c\u0105 to, co niewidoczne i co wymyka si\u0119 naszej percepcji, pozostawiaj\u0105c jedynie \u015blady. Mimo wszystko jednak \u015blady obecno\u015bci.
Rzeczy, kt\u00f3re prze\u017cywaj\u0105 cz\u0142owieka staj\u0105 si\u0119 w\u0142a\u015bnie przedmiotami dziedziczenia, a przy tym symbolami, reliktami jego istnienia.<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n

\n\n\n\n
\n
\n

Toaletka z jeleniem<\/em><\/p>\n\n\n\n

toaletka drewniana, lustro, czaszka, odlewana figurka jelonka<\/p>\n\n\n\n

Czaszka jelenia wpatrzona w lustro toaletki. Na p\u00f3\u0142eczce odlewana figurka jelonka. Doskona\u0142o\u015b\u0107 formy – wyobra\u017cenia, spotyka odbicie rzeczywisto\u015bci. Lustro \u2013 jest odzwierciedleniem naszych wysi\u0142k\u00f3w d\u0105\u017cenia do idea\u0142u – obraz czaszki wpatruj\u0105cej si\u0119 w lustro, przenika co\u015b dramatycznego. Zapatrzenie w idea\u0142, zamkni\u0119cie w wyobra\u017ceniu kt\u00f3re jak czaszka oznacza \u015bmier\u0107. Para oczodo\u0142\u00f3w nie napotyka spojrzenia \u2013 tych oczu ju\u017c nie ma, w pustce zag\u0142\u0119bie\u0144 wci\u0105\u017c kryje si\u0119 jednak fiksuj\u0105ca pami\u0119\u0107 i nieustanne wyczekiwanie, gest wypatrywania bez nadziei na bycie ujrzanym, bez szansy na dostrze\u017cenie?… To opowie\u015b\u0107 o przodkach, o dziedziczeniu martwych idea\u0142\u00f3w, wpatrzeniu we wzorce, kt\u00f3re zatraca \u017cycie… Poro\u017ce – symbol hierarchizacji – znika. Rzeczywisto\u015b\u0107 bez ograniczaj\u0105cych ram \u015bwiatopogl\u0105dowych, spo\u0142ecznych, dziedzicznych, bez nadziei na idea\u0142, przynosi wyzwanie – wolno\u015b\u0107. Pozostaje akceptacja, albo \u015bmier\u0107. Figurka jelonka, precyzyjnie wyko\u0144czona, pomimo upo\u015bledzaj\u0105cego braku nogi… przetrwa\u0142a… ku\u015btyka dumnie wolna od martwego spojrzenia-os\u0105du.<\/p>\n<\/div>\n\n\n\n

\n
\n
\"\"\n\t\t\t\n\t\t\t\t\n\t\t\t<\/svg>\n\t\t<\/button><\/figure>\n<\/figure>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n\n\n\n
\n
\n

W\u0142osy<\/p>\n\n\n\n

stare \u017celazne \u0142\u00f3\u017cko, koszula nocna, sk\u00f3ra z dzika<\/p>\n\n\n\n

My\u015bl\u0119 o w\u0142osach jako sier\u015bci, w kt\u00f3r\u0105 mo\u017cna wtuli\u0107 si\u0119 lub schroni\u0107… Jak o prastarym sprzymierze\u0144cu. Ich d\u0142ugo\u015b\u0107 zamyka up\u0142yw czasu w prostot\u0119 linii, nie\u0142ad – materializuje stan ducha stopniem spl\u0105tania \u017cyciowych \u015bcie\u017cek.\u00a0Te niezawis\u0142e pozosta\u0142o\u015bci pierwotnej zwierz\u0119co\u015bci rozpaczliwie przywo\u0142uj\u0105 potrzeb\u0119 blisko\u015bci… Pochylam si\u0119 nad nimi, wyczesuj\u0105c.
Dotyk – reaguj\u0119 na niego z pora\u017caj\u0105c\u0105 wra\u017cliwo\u015bci\u0105 – szarpa\u0107 za w\u0142osy, ci\u0105gn\u0105\u0107, g\u0142aska\u0107… najlepiej by dotyk by\u0142 obcy, inny, odmienny… Kucam na pod\u0142odze i z najwy\u017cszym skupieniem, bliskim kontemplacji, rozdzielam, porz\u0105dkuj\u0119, \u0142uskam, czasem szarpi\u0119, gdy brak cierpliwo\u015bci… Skr\u0119caj\u0105 si\u0119 niepostrze\u017cenie z ty\u0142u g\u0142owy, wystarczy jedna noc \u2013 sko\u0142tunionych my\u015bli. Niekt\u00f3rych to boli, takie niezaczesane w\u0142osy, jak nieu\u0142adzone \u017cycie… Patrz\u0119 na zdj\u0119cia z dzieci\u0144stwa: kr\u00f3tkie, kr\u00f3tkie, kr\u00f3tkie – \u201eNie chcia\u0142a\u015b si\u0119 czesa\u0107\u201d- m\u00f3wi mama – \u201dchcia\u0142am, \u017ceby\u015b jako\u015b wygl\u0105da\u0142a – jako\u015b porz\u0105dnie, schludnie\u201d (…)\u00a0Zawsze wojowa\u0142y\u015bmy o te w\u0142osy… a\u017c do tego wieczoru\u00a0po 30 latach (…) Kucam na balkonie w domu, to ju\u017c jak rytua\u0142, mama staje w drzwiach, przygl\u0105da si\u0119 – czas mija… \u201dDziecko, to tak du\u017co wysi\u0142ku z takimi d\u0142ugimi w\u0142osami\u201d – „po co to komu” ju\u017c mam dopowiedzie\u0107 w my\u015blach – ale s\u0142ysz\u0119: „pozw\u00f3l, pomog\u0119 ci… pewnie trudno wyczesa\u0107 te z ty\u0142u…”. Trudno, bardzo trudno, przez moment wzdrygam si\u0119, jakby ten dotyk m\u00f3g\u0142 mnie zanadto obna\u017cy\u0107, pokaza\u0107 wra\u017cliwe miejsca… ale zgadzam si\u0119… mo\u017ce z pierwotnej potrzeby, wsp\u00f3lnoty… mo\u017ce tylko z wygody… obie jeste\u015bmy w napi\u0119ciu… ona, kt\u00f3ra dotyka w\u0142os\u00f3w swojego niezaczesanego dziecka… i ja…
Z czu\u0142o\u015bci, krok po kroku, rozpl\u0105tuje jeden po drugim – „o i jeszcze tu i tu… o, nawet nie b\u0119dzie trzeba obcina\u0107… naprawd\u0119 d\u0142ugie masz te w\u0142osy\u201d – zauwa\u017ca niemal\u017ce\u00a0z uznaniem. I kontynuuje… w skupieniu, delikatnie… \u017ceby nie zaburzy\u0107 blisko\u015bci\u2026<\/p>\n<\/div>\n\n\n\n

\n
\n
\"\"\n\t\t\t\n\t\t\t\t\n\t\t\t<\/svg>\n\t\t<\/button><\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\n
\n
\"\"\n\t\t\t\n\t\t\t\t\n\t\t\t<\/svg>\n\t\t<\/button><\/figure>\n<\/figure>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n\n\n\n
\n
\n

Krzese\u0142ko<\/p>\n\n\n\n

stare drewniane krzes\u0142o, kasetka na bi\u017cuteri\u0119, szcz\u0119ki lisa<\/p>\n\n\n\n

Krzese\u0142ko, XX wiek, wdzi\u0119czne, dziewcz\u0119ce, przywraca na my\u015bl powolne s\u0142oneczne popo\u0142udnia zamierzch\u0142ej epoki niczym jakie\u015b odleg\u0142e wspomnienie obcych oczu. Krzese\u0142ko… i ona… kt\u00f3ra siedzi i szyje… Szyje i milczy… Milczy d\u0142ugo z zamkni\u0119tymi ustami. Milczy i odwa\u017cmy si\u0119 wreszcie powiedzie\u0107 to s\u0142owo, kt\u00f3rego si\u0119 l\u0119kam: my\u015bli… D\u0142o\u0144 uzbrojona w stalowy grot porusza si\u0119 miarowo… Ach te m\u0142odziutkie hafciarki z dawnych lat, na twardych sto\u0142eczkach, wtulone w obszerne sp\u00f3dnice swoich matek! Macierzy\u0144ska w\u0142adza wi\u0119zi\u0142a je tam latami, nie rusza\u0142y si\u0119 stamt\u0105d, chyba \u017ce po nowy motek lub…<\/p>\n\n\n\n

„(…) Ponad tym szyciem splataj\u0105 si\u0119 ca\u0142e pok\u0142osie cierpliwych obserwacji. Nied\u0142ugo przyjd\u0105 inne zaciekawienia, inne pytania, a przede wszystkim inne milczenia. I my\u015bl\u0119 – \u201e Oby by\u0142a dzieckiem sk\u0142onnym do zachwytu i szczerym, kt\u00f3re pyta \u015bmia\u0142o z otwartymi szeroko oczami…\u201d – lecz w g\u0142\u0119bi duszy wiem ju\u017c od dawna… zbyt blisko jest prawdy i zbyt blisko natury, by nie odczuwa\u0107, \u017ce instynkt, najbardziej majestatyczny i najwi\u0119kszy przynosz\u0105cy zam\u0119t, ka\u017cdego wprawia w pop\u0142och, i ka\u017cdemu gdy si\u0119 z nim zetknie przystoi zadr\u017ce\u0107, zamilkn\u0105\u0107 i k\u0142ama\u0107.”\u00a0\/ Colette „Dom Klaudyny”<\/em><\/p>\n<\/div>\n\n\n\n

\n
\n
\"\"\n\t\t\t\n\t\t\t\t\n\t\t\t<\/svg>\n\t\t<\/button><\/figure>\n\n\n\n
\"\"\n\t\t\t\n\t\t\t\t\n\t\t\t<\/svg>\n\t\t<\/button><\/figure>\n<\/figure>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n\n\n\n
\n
\n

Dziewczynka<\/em><\/p>\n\n\n\n

sukienka dzieci\u0119ca, manekin dziewczynki (10 lat), klatka, zabawka dzieci\u0119ca, video kadry z filmu „Sit down with lion cubs at woodland park”<\/p>\n\n\n\n

Matka: zwierz\u0119 w klatce instynktu i cywilizacji, pod fa\u0142dami dzieci\u0119cej koszulki nieprzerwanie czujna, dojrzewa…<\/p>\n\n\n\n

Patrz\u0119 na ni\u0105 z podziwem: dziewczynki kochaj\u0105 zwierz\u0119ta, zw\u0142aszcza te dzikie i niebezpieczne. Mo\u017ce to pozosta\u0142o\u015b\u0107 po pierwotnej wi\u0119zi z natur\u0105? A mo\u017ce g\u0142\u0119boko skrywana to\u017csamo\u015b\u0107 naznaczona tym samym ob\u0142\u0105ka\u0144czym instynktem? Bycie kobiet\u0105, bycie matk\u0105… Niczym niezm\u0105cona troska i blisko\u015b\u0107 wype\u0142nia wn\u0119trze ma\u0142ego betonowego wybiegu, nie zwa\u017caj\u0105c na zatrza\u015bni\u0119te metalowe drzwi… Z zaskoczeniem dostrzegam, \u017ce mimo niewoli zwierz\u0119ta nie trac\u0105 nic ze swego dostoje\u0144stwa, ka\u017cdy ruch zdradza ich pierwotne dziedzictwo… Mo\u017ce to w\u0142a\u015bnie dlatego z taki trudem patrzymy na te dzikie w zamkni\u0119ciu – u\u015bwiadamiaj\u0105, \u017ce wolno\u015b\u0107 nie zale\u017cy od tego, po kt\u00f3rej stronie krat jeste\u015bmy… Nie mamy zreszt\u0105 na to zbyt wielkiego wp\u0142ywu – bycie kobiet\u0105 – bycie matk\u0105, bycie c\u00f3rk\u0105, bycie dziedziczk\u0105 – czu\u0142\u0105, autorytarn\u0105, niepodleg\u0142\u0105 s\u0142u\u017cebnic\u0105 odwiecznych konieczno\u015bci natury… Zamkni\u0119cie jest nieuniknione, jeste\u015bmy skazani na utrat\u0119 wolno\u015bci, tak jak jeste\u015bmy skazani na utrat\u0119 ciszy i na nasze dziedzictwo. A przecie\u017c ona wci\u0105\u017c ma wyb\u00f3r… mog\u0119 jej go da\u0107.. wystarczy uchyli\u0107 drzwi klatki…<\/p>\n<\/div>\n\n\n\n

\n
\n
\"\"\n\t\t\t\n\t\t\t\t\n\t\t\t<\/svg>\n\t\t<\/button><\/figure>\n<\/figure>\n\n\n\n
\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/figure>\n<\/figure>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n\n\n\n
\n
\n

Ko\u0144 na biegunach<\/p>\n\n\n\n

instalacja kinetyczna, stary ko\u0144 na biegunach, gablota<\/p>\n<\/div>\n\n\n\n

\n
\n
\"\"\n\t\t\t\n\t\t\t\t\n\t\t\t<\/svg>\n\t\t<\/button><\/figure>\n\n\n\n
\"\"\n\t\t\t\n\t\t\t\t\n\t\t\t<\/svg>\n\t\t<\/button><\/figure>\n<\/figure>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
\n\n\n\n
\n
\n

Lisy<\/p>\n\n\n\n

etola z lisa, futerko gronostaja<\/p>\n<\/div>\n\n\n\n

\n
\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/figure>\n<\/figure>\n<\/div>\n<\/div>\n\n\n\n

<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

technika: ready made cykl 6 prac:Toaletka\u00a0z jeleniemW\u0142osyKrzese\u0142koDziewczynkaKo\u0144 na biegunachLisy Dziedzictwo \/ Idea Refleksja nad tym tematem jest wyrazem podejmowanego przeze mnie problemu powrotu do korzeni. Na podstawie r\u00f3\u017cnych, zbieranych przez lata przedmiot\u00f3w (stare krzes\u0142o, sukienka, lustro, czaszki zwierz\u0105t itp.) tworz\u0119 w\u0142asny \u201esenny\u201d pok\u00f3j \u2013 intymn\u0105 konstelacj\u0119 znacze\u0144. Zbi\u00f3r obraz\u00f3w, \u015blad\u00f3w my\u015bli, \u201erodzinnych\u201d pami\u0105tek, kt\u00f3re mimo […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":717,"comment_status":"closed","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-619","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-uncategorized"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/kamilapiazza.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/619","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/kamilapiazza.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/kamilapiazza.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kamilapiazza.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kamilapiazza.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=619"}],"version-history":[{"count":30,"href":"https:\/\/kamilapiazza.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/619\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":829,"href":"https:\/\/kamilapiazza.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/619\/revisions\/829"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kamilapiazza.com\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/717"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/kamilapiazza.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=619"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/kamilapiazza.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=619"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/kamilapiazza.com\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=619"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}